Çok samimi olunmayan akraba ziyaretinde “sen de iyisin inşallah ?” sorusuna patlamak istiyorum mesela. Bilmem anlatabiliyor muyum?

Anlatamıyorum tabii ki.

Hiç denizde sırt üstü uzanmış, uğultuyu dinlerken,  suda süzülen bir ölünün neler duyuyor olabileceğini düşündün mü? Belki düşündün. Bak bu çok acayip işte. Es veriyorum bu noktada. Düşünelim.

Ne diyordum ben, evet, akraba ziyaretinde patlamak. “Anne yaktım yılların emeğini ama çok rahatlıyorum şu an” bakışları ata ata patlamak. Öyle samimi, çünkü bir yerde aynı genleri taşıyoruz. Lütfen siz de patlayın akrabalar. Çayımızı içelim yine, boşları doldurayım gerektiğinde ama siz de katılın bana. BAĞIRALIM.

Sana bir şeyler getirmek istiyorum şu an. Lütfen. Su, kola, limonata. Çay demleyeyim, kahvene süt katayım, meyve sıkayım. Karpuzu çekirdeksiz sunayım, kavundan tabak yapıp içine dondurma doldurayım. Rica ediyorum ye, iç. Daha açık konuşacağım sen mideni doldururken.

It’s çay then ? Orrayt. 

İnsan korkularıyla yüzleşerek mi büyür, korkarak mı? Bu ikisinden biri yalan ya da ikisi de doğru.

İhtimallerden korkan ve korkusundan nereye kapanacağını, nereye taşınacağını, nasıl konuşacağını veya nasıl susacağını bilemeyen insanlar tanıyorum ben. Böcek korkumu yenmem gerektiğini söylerken ufukta kaybolan var. Üstelik farkında değil durumun. Napayım ben şimdi?

İstiyorum ki insan dediğin  korksun, korksun ama söylesin bunu. Ben söylüyorum misal. Şahane oluyor zayıf noktaları açık etmek. Kaybedecek hiçbir şeyin yokmuş gibi, deli gibi, veya çok şey biliyormuş gibi. Çünkü ancak böyle biri bu kadar samimi olabilir geliyor. Yalan olabilir. Değilse, güzel o da .

Saat 02:21. ‘Zaman’ kelimesi zamanı anlatmaya yetmiyor . Hiç. Karşılamıyor. İçine attıklarımızı kaldırmıyor. Ayrıca, ben ağlarken napıyordu bu zaman? Gülerken ne haltlar karıştırıyordu? Bunları bana açıklayacak bu zaman. Açıklayacak çünkü ömrümden çalıyor. Madem öyle yapıyor, bunları bileceğim ben. Nokta.

Şu an gülüyorsa biri bilmem kaç kilometre ötemde, eyvallah. Ben daha ne isterim. Tanışıyorsak ara beni şu an. Ben de güleceğim. Güzel gülerim ben. Lütfen ara. Bi gülüp kapatacağım.

Gülümsemek istiyor insan bir şekilde, bir yerde. Durum böyle olunca hep kendimizden olanları arıyoruz. Bulunca da döküyoruz içimizi. Şöyleydi de böyleydi de ANLIYORSUN BİLİYORUM. Öyle değil mi, böyle değil mi? ANLADIĞINI GÖRÜYORUM ve YAŞASIN BU YÜZDEN. Öpücem.

Hayat bu kadar saçma ve boş olamaz değil mi? Değil zaten. Merak etme. Olamaz yani. Beraber yaşayacaklarımız var daha, ayrı ayrı veya sevişe sevişe. İnsan olalım ve çok güzel şeylere gülümseyelim.  Biraz sakin olve nefes al şimdi. Sırtını döndüklerinden korkma. Kapılmaktan korkma. Vicdanını yalandan kullanma. Kendini kandırma.

Dört saat sonra yollara düşeceğim ve vardığım yerde birbirimizi teorik olarak anlamamız gereken insanlarla görüşeceğim. Bu durum canımı çok sıksa da hayat bu şekilde işliyor çoğu zaman. Karşılığında para veriyorlar hatta bazen. Öyle manyakça şeyler. Bana sözle karşılık verecekler misal. Diyalog olacak, birileri işini yapacak. Ben de hiçbir şey olmamış gibi odadan çıkıp yürüyeceğim bir yerlere. Uykum olacak büyük ihtimalle.

Sulu boyayla ağaçlar ve salıncaklar çizdim buraya şimdi. Hep beraber sallanalım.